در اوایل پاییز امسال، یک مقام وزارت امور اقتصادی و دارایی اعلام کرد میزان جذب سرمایه گذاری خارجی در سال ۲۰۰۷ نسبت به سال ۲۰۰۶، از رشد ۱۴۰ درصدی برخوردار شده است. وی میزان سرمایه گذاری جذب شده در ایران بر اساس گزارش آنکتاد را در سال ۲۰۰۶ حدود ۳۱۷ میلیون دلار اعلام کرد و افزود؛ این رقم با ۱۴۰ درصد رشد به ۷۵۴ میلیون دلار در سال ۲۰۰۷ رسیده است، این در حالی است که کل ورودی سرمایه گذاری خارجی نیز بر اساس این گزارش از سال ۱۹۹۰ تا سال ۲۰۰۷ به حدود ۵ میلیارد و ۳۰۰ میلیون دلار رسیده است.
صرف نظر از صحت و سقم آمار اعلام شده (مثلاً میزان تعهدشده در قبال میزان تحقق یافته)، ذکر یک نکته در ارتباط با این گونه ارقام و اعداد باید مورد توجه قرار گیرد و آن اینکه مقامات اقتصادی کشور چه هدفی از طرح این آمار دارند؟ ابتدا اینکه طبق گزارش آنکتاد، میزان جریان ورودی سرمایه گذاری مستقیم خارجی (INWARD) در سال ۲۰۰۶ به حدود ۹۰۱ میلیون و همچنین میزان خروج (OUTWARD) این مولفه در همان سال به حدود ۳۸۶ میلیون دلار بالغ شده است که مابه التفاوت آن به رقم حدود ۵۱۵ میلیون دلار است. حال اگر رقم مربوط به سال ۲۰۰۷ (یعنی ۷۵۴ میلیون دلار) را قبول داشته باشیم، آنگاه میزان رشد این فاکتور در سال ۲۰۰۷ به نسبت سال ۲۰۰۶، حدود ۴۶ درصد رشد نشان می دهد (و نه ۱۴۰ درصد)، در همین اول کار به خوبی می توان ردپای آمارهای غیر واقعی را پیدا کرد.